Gane una semana en La Toscana
Cerrado
Thuiskomst
Aan weerszijden van de lange weg de cipressen. Als een veilige muur.
Boven het asfalt siddert loom de zon.
Bocelli zingt over afscheid, loslaten en voor altijd bij je dragen. Zoiets.
En meer.
Ze verstaat niet alles. Soms vertaalt hij wat. Maar zijn woorden interrumperen de stilte. Dat wil ze niet. Het verhaal alleen is genoeg. Ze sluit haar ogen en doet wat hij deed. Loslaten.
Ze voelt het vanuit haar diepste binnenste een weg naar buiten zoeken. Borrelend, grommend, klauwend..berustend.
Is dat mijn ziel..
Ze zoekt geen antwoorden meer. Die kent ze al.
Dit is mijn ziel. Dit ben ik.
Zelfs tranen zijn nu overbodig. Ze stroomt zo ook over. Zonder te kijken. En toch kijkt ze even opzij. Naar hem. Hij kijkt niet. Hij voelt het ook.
Haar blote voeten zoeken de rand van het strandlaken. Het zand is te heet. Als ze het zachtjes raakt zal het wennen en kan ze haar voeten erin wentelen. Door haar tenen laten sijpelen. Niet door haar vingers laten glippen. Ze laat het liggen. Gelukkig is het windstil.
Over de rand van haar leesbril tuurt ze over het water. De zee is wild. Haar kinderen spelen. Veroveren de golven. Stoeien. Vaders met zonen. Ze zet een tas in de schaduw van de parasol. Alles wat zij gemaakt heeft zit erin. Ze waren blij met de tas...de vers gemaakte foccacias en koele flesjes fris.
Haar moederschap in een koeltas. Groots van eenvoud.
Dit is mijn ziel. Dit ben ik.
Ze voelt het weer een weg naar buiten zoeken.
Hij zit naast haar en kijkt. Haar ogen glinsteren. Hij glimlacht en streelt licht haar wang.
Goed..?
Ja, goed.
Hun schouders raken terwijl haar blik haar kinderen zoekt.
Het voelt alsof haar borsten zwellen. Ze vervullen haar moederliefde.
Al haar Liefde.
Ook voor zichzelf.
Eindelijk.
Deze zomer heeft haar weer gebracht waar ze simpelweg hoort te zijn.
Ondanks alles.
Dankzij alles.
Thuis.
